Nýla var mætt í skúffurnar í morgunn og leitaði að verkum í skráningarkerfunum. Mörg verkanna eru með skráningarnúmer sem betur fer og eru þau í kjölfarið merkt og raðað uppá nýtt. Heil Suðurgötu 7 sýning frá ungverska listamanninum Gabor Attalai fannst í pappírsmöppu. Red Y and Post Red Y Mades. Rúrí lék stórt hlutverk og framdi ma vikulangan gjörning rauð í framan á Mokka fyrir Hr. Gabor. Upp kom hugmynd um að smella öllum verkunum á búrgúndívegginn og er verið að leita í Suðurgötukössunum til að komast að hvernig sýningin var hengt upp. Óli Vörður kom með ljósmyndagóss uppá hálfa milljón til að mynda safneignina með og trylltust Níní og Húgó inná Hangsi. Hringt var í Ívar og hann beðinn um að koma og tjékka á essu og ákveða hvernig að mála ætti Geymsluna fyrir ljósmyndunina. Eiginlega til að gefa grænt ljós á hvíta veggi. Í góssið vantaði sérstakt flass en það mun bætast við eftir helgi. Óli V mun sjá Nýló fyrir tveimur ljósakösturum á standi frá LÍ. Klæjaði þá Ívari í puttuna að byrja ljósmyndunarferlið og verður því drifið í að koma Geymslunni í gang svo hægt sé að mála hana; færa seinsutu illmeðfæranlegu skúlptúrana út, henda skakkri hillu og losa safnið við brotnar hurðir og ýmiskonar spýtudrasl. Dísa kvikmyndagerðakona og tölvugúrú kom og skoðaði tölvukerfin fyrir skráninguna og hin Dísa kom seinnipartinn að hjálpa til við skúffurnar. Húgó setti upp nokkur verk á borðið upp við búgundívegginn og hengdi ansi kröftugt og skrýtið verk eftir Valgarð Gunnarsson. Nína fann afsteypu af fyrstu fótsporunum á tunglinu (að eigin sögn) og fann Huginn ýmsar heimildir um verk Douwe Jan Bakker, gjörning eftir Lars Emil og ullarsokk í kassa eftir Roman Signer (en grunar Ása að troðið honum í kassa og merkt listamanninum). Fleira fannst og hljóp Nína útí búð að kaupa klemmur til að geta hengt upp með. Bryndís kítki í kaffi og Massi kom með Danna að fá ryksugu lánaða. Nemendur listfræðideildar HÍ voru duglegir í dag að koma og grúska fyrir ritgerðirnar sínar og sat einn frá 12 til 17 að draga saman efni um Grasrótarsýningarnar.

Níní og Ghandý mættu snemma í dag. Mikið símavændi átti sér stað. Ghandý hringdi í Breiðfjörð og var uppgjörsplakatið gert klárt til prentunar í dag. Svo hringdi hún í Exton útaf gamalli skuld og tjékkaði á flutningakostnaði fyrir verk Douwe Jan Bakker til New York hjá TVG Simsen. Níní greip símann og hringdi í Níels, hjá þriðja stærsta listasafni þjóðarinnar; Safnasafninu. Níels mun taka á móti stjórninni og Karl Holmqvist 7. og 8. mars. Hann mun kynna safnið fyrir okkur, spjalla um Nýlistasafnið og aðkomu hans á því og ræða framtíðarmöguleika safnanna. Egill Sæ heimsótti Húgó og Ghandý, bókaði fundi effir helgi og fékk upplýsingar um gjörningasöfnunina. Níní og Dísa, nýji starfskraftur safnsins, settu Bon Jovi disk í tækið og tóku tvívíðuskúffurnar í safneigninni í bakaríið og grófflokkuðu báða skjalaskápana. Náðu loks í þann þriðja og fylltu hann af verkum. Fundu þær stútfulla möppu af málverkum, klippimyndum og grafíkverkum eftir Árna Ingólfsson. 74 óskráð verk allt í allt. Árni mun koma á morgunn og ræða við stjórnina um fund þennan. Ef verkin hafa ekki gleymst á einhverju tímabili, verið týnd í fjöldamörg ár eða stolin, þá setur þessi listaverkafundur Árna í annað sæti yfir þá listamenn sem eiga flest verk í eigninni. Dieter á flest. Í Virtual Collection, sem safnið keypti árið 2004, eru skráð á hann heil 118 verk. Það er ekkert minna! Kess Visser á 33 og Magnús Pálsson á 27 verk í eigninni. Dieter verður seint toppaður, en með þessum fundi slefar nú Árni uppí hann. Listi yfir fjölda verka per listamenn er í vinnslu, ásamt kynjhlutfalli. Ghandý mun bæta þeim upplýsingum inná félagalista Nýlistasafnsins sem hún vinnur hörðum höndum að. Félagalistinn hefur verið mjög ófullkominn seinustu misseri og hafa eflaust tveir þriðju félagsmanna ekki fengið tölvupóst í langan tíma. Ýmislegt óvænt kemur í ljós þegar fjöldi verka á hvern listamann er skoðaður; engin verk er að finna eftir ýmsa stjórnarmeðlimi og aðeins eitt eftir Þóru Sigurðardóttur. Stjórnin hélt að þau væru mýmörg því kassarnir eru útum allt. Hinsvegar verður að taka það til greina að mörg verk eru enn óskráð, td verk eftir Gabríelu, Ása, Egil og nokkur verk sem hafa bárust í fyrra. Mörgum verkefnum er miðlað til okkar manns vestanhafs og situr Unnar límdur við ruggustólinn útá svölum í Atlanta og vinnur að djúpsteiktum texta um sýninga og söfnunarstefnu Nýlistasafnsins. Dísa verður lokuð inni í kvöld til að merkja skúffurnar.

Föstudagurinn var frábær. Safninu bárust ný aðföng. Vampýra í munnmökum. Flennistórt málverk sem gullkálfurinn Ragnar Kjartansson gerði árið 2002. Verkið var sýnt á sýningunni Tímarnir breytast í Gróðrarstöðinni Alaska. Ragnar á góðar minningar frá sköpun þessa verks, en þá fæddist allsbert og grenjandi hliðarsjálf listamannsins: Riddari, ataður í blóði og með hafragraut á typpinu, sem ma hefur performerað með Gjöllunum og sést víða í verkum Ragga. Með verkinu fylgdi verðmiði frá Bibba Karrý uppá 100.000 kr síðan á bílskúrssölu Bibba á Sekvenses  í október í fyrra. Verkið seldist ekki og eftir hafa legið í leyni seinustu mánuði roguðust galleristinn, Breki Barkarson, og Raggi með málverkið í snjónum og vakti það mikla athylgi kvenþjóðarinnar á götum úti. Laugardagurinn var ekki eins skemmtilegur. Enginn gestur kom í safnið fyrr en klukkan fjögur. Þá mætti Halldór Björn, galvaskur en gat því miður ekki skoðað sýninguna og safneignina nægilega vel vegna þess að síminn hringdi stanslaust. Fyrst hringdu ráðvilltir svisslendingar í leit að svissnesku listakonunni Emanuelle. Liðið beið eftir henni á Eldsmiðjunni. Þá hringdi Halldór útum allan bæ. Svo hringdi Monica Bonvicini og ræddi lengi við Halldór um Fríkirkjuveginn, ljósastaura, andapolla og tónlistarhúsið. Hafði þó Halldór orð á því hversu látlaus en sterk sýningin hennar Hildigunnar væri. Rétt fyrir fimm kom Ari Trausti Guðmundsson með tvo Rússa, annar er hægri hönd Roman Abramovich og hinn var jarðeðlisfræðingur og rak gallerí í Moskvu í fimm ár. Starfsemi safnins var kynnt fyrir þeim og þeir leiddir um safneignina og skjalasafnið. Rússarnir voru áhugasamir um sýningarstarf seinustu ára og voru mjög hrifnir af sýningum Kolla og Ragga. Einnig gripu þeir sérstöðu safneignarinnar á lofti og ráku upp stór augu þegar talað var um lyktarorgel Dieters Roth, misstu andlitið þegar Beuys kassinn var dreginn fram og skemmtu konunglega yfir Soldið loðinni mynd og Pari (járnhólkur og stuðlabergsstöng) eftir Hrein. Sunnudagurinn var mjög leiðinlegur. Einungis mættu tveir gestir. Ung kona sem spenntist upp yfir skjalasafninu og kona á besta aldri sem vildi sjá sýningar á safneigninni miklu oftar. Safneignin væri aldrei of oft sýnd.