|
SAFNEIGNIN Þegar Nýlistasafnið var stofnað var landslag í íslenskum myndlistarheimi einsleitt; opinberir styrkir runnu í þröngan farveg til málara og myndhöggvara sem unnu með hefðbundnari viðfangsefni listarinnar. Listasafn Íslands var eina safnið með markvissa söfnun á íslenskri myndlist en fyrsti formaður Nýlistasafnsins, Níels Hafstein orðaði það svo að á þeim tíma hafi í Listasafni Íslands “ekki verið áhugi fyrir öðru en náttúrustælingum, expressionisma og abstraktlist”. Dagblöð fjölluðu í gagnrýnum tón um nýsköpun í listum og einn gagnrýnandi hélt því fram að nú væri komið að endalokunum listarinnar og sagði um sýningu í Nýlistasafninu: ,,Þetta er ekki list... þetta geta allir gert”. Stofnendur Nýlistasafnsins gerðu sér grein fyrir því að opinber listasaga mótast að mestu leyti út frá þeim verkum sem finna má í söfnum. Ákvörðunin þeirra að stofna nýtt listasafn þjónaði þannig tvíþættu hlutverki. Að forða eigin listaverkum frá glötun og varðveita verk sem annars hefðu glatast eftir tveggja áratuga áhugleysi opinberra safna á verkum Súm hópsins. Nýlistasafnið hefur áfram sinnt þessu hlutverki og fyllt í þau göt sem myndast enn þann dag í dag í safneignum opinberra safna. Fyrstu 15 árin var söfnunin markviss og bæði innlendir og erlendir listamenn gáfu verk í safneignina. Það er markmið núverandi stjórnar að hefja aftur skipulagða söfnun verka í safneign Nýlistasafnsins. Skjalasafn Nýlistasafnsins inniheldur pappíra sem tengjast safninu, sögu þess og sýningarhaldi. Þar er einnig að finna önnur skjöl sem tengjast íslenskri samtímalistasögu meðal annars frá Súm hópnun, Gallerí Suðurgötu 7, Gallerí Lóu í Amsterdam og skjöl tengd Gullströndinni andar. Það er markmið skjalasafnsins að safna gögnum sem tengjast listamannarekinni starfsemi allt til dagsins í dag.
|
|
